Home  |  Vorige pagina

Columns



15-dec-2012 :  Een brug te ver


In Helsinki is een brug die in het Engels The bridge of Love genoemd wordt. In het Fins is dat de Rakkauden Silta. Tussen de brugleuningen en het wegdek is verticaal een stuk gevlochten ijzer geplaatst, hetzelfde spul dat ook voor tuinafrasteringen gebruikt wordt. In dat rooster hangen veel, heel veel, hangsloten. In de koperen slotjes zijn vaak initialen gekrast, en soms een hartje met een pijl erdoor. Die slotje zijn daar neergehangen door verliefde stelletjes, de sleutels in het water gegooid. Zelf vind ik het niet zo’n mooi gekozen symbool, een slot ergens opzetten voelt toch alsof je iets wilt opsluiten, verbergen, alsof je je vast ketent. Maar voor veel stelletjes is dit kennelijk een passend symbool voor hun gevoelens, want aan het raster hangen honderden sloten en de brug in Helsinki is niet uniek; je kunt tegenwoordig hangslotjes achterlaten aan bruggen in onder andere Praag, Londen, Parijs en …… Oosterwolde.

Deze laatste brug is een fietsbruggetje over de Tjonger, aan de Jardinga, en ligt precies op de route als je de kortste zoekt van het zomer- naar het winterverblijf van onze dikke dames. Ze moeten verplaatst worden omdat we ze in Oosterwolde niet kunnen bijvoeren, en er in Donkerbroek bovendien meer beschutting is. Het plan was om de dames dit jaar lopend naar de winterplaats te brengen, een tochtje van misschien 5 kilometer. Dat moest kunnen, toch? Het zou misschien niet eens meer tijd kosten dan transport per veewagen, omdat het vaak lastig is de beesten daar in te krijgen. En het leek ons nog leuk ook, zo’n wandeltochtje met onze kudde Herefords. Er was al contact met omrop Fryslân over het filmen van deze happening, die een item in het programma Hea! zou worden. We hadden al bedacht dat dit een jaarlijks terugkerende gebeurtenis zou worden, een beetje vergelijkbaar met het naar het dal halen van het vee in de Alpenlanden.

Omdat het gefilmd zou worden leek het ons verstandig eerst een keer te oefenen, dus vorige week zaterdag zouden we proberen of onze kudde zich een beetje liet hoeden, zij bestaat tenslotte uit zes stevige koeien van 800 kilo, een stiertje en vier dartele jonge beesten die alle kanten ophuppelen. De strategie was duidelijk: de koeien moeten we bij elkaar zien te houden, de kalveren komen altijd wel weer naar de moeders toe.

Het ging boven verwachting goed. De dames liepen keurig achter elkaar aan, we waren met z’n vieren, en konden met twee man voor en twee man achter de kudde de optocht prima sturen. Tot de brug. Met een emmer vol brokjes stond Sjoerd aan de ander kant van de Tjonger, die daar echt maar drie meter breed is, maar ze vertikten het: geen koeienpoot heeft het dek van de brug aangeraakt. Onverrichter zake zijn we terug gegaan, en hebben de veetransporteur besteld. Over 14 dagen gaan de dames als vanouds met de auto naar Donkerbroek.

De dames hadden het goed begrepen: zo’n Bridge of love is niet bedoeld om over te steken, daar loop je naar toe om weer terug te gaan.



Verder naar Contact